ρολόι

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα εγκαταλελλημένο σπίτι, έξω από την πόλη και τη βουή της, ανάμεσα σε τοματόκηπους και μπαξέδες γεμάτους λουλούδια.
Ο μόνος κάτοικος αυτού του σπιτιού ήταν ένα ποντίκι, το οποίο, μετά από τόσα χρόνια εκεί, είχε φάει σχεδόν όλα τα πράγματα που είχαν αφήσει οι ένοικοι αυτού του σπιτιού πριν φύγουν και το εγκαταλήψουν στην τύχη του. Αυτό έπεφτε για ύπνο την ημέρα και κάθε βράδυ – μέχρι την αυγή, τριγύριζε εντός του σπιτιού και έτρωγε τα πάντα.
Κατά το παρελθόν όμως υπήρχαν κι άλλα 42 ποντίκια, τα οποία ζούσαν μαζί του και όλα μαζί γλεντούσαν την ζωή τους κατατρώγοντας ό,τι έβρησκαν μπροστά τους κατά την διάρκεια των ατελείωτων διαδρομών τους εντός του σπιτιού. Κατά περίεργο τρόπο όμως, το ένα μετά το άλλο εξαφανιζόταν και τελικώς έμεινε μόνο ένα ποντίκι, για το οποίο γράφεται και αυτή η ιστορία.
Αυτό το ποντίκι όμως είχε παρατηρήσει, ότι κάθε σύντροφός του ποντικός εξαφανιζόταν όταν ξαφνικά μέσα στη νύχτα ακουγόταν ένας διαρκής ήχος από κάποιο ρολόι σε κάποιο μέρος στα ανατολικά του σπιτιού.
Κάποια νύχτα λοιπόν – και ενώ αυτό κοιμόταν, άκουσε ξαφνικά τον ίδιο ήχο. Ξύπνησε ανήσυχο, αλλά η ανάγκη του για φαγητό το έκανε να ξεχάσει τον φόβο του. Έτσι, για ακόμη μια φορά άρχησε να ψάχνει μέσα στο σπίτι για τροφή. Η διαδρομή του αυτήν την φορά το έβγαλε σε ένα παιδικό δωμάτιο. Μυρίζοντας, έφτασε κοντά στο παιδικό κρεβάτι όπου υπήρχε εκεί, ήδη ανοιγμένη, μια κονσέρβα τομάτας, η οποία μοσχοβολούσε.
Το ποντίκι, έχοντας ξεχάσει μια και καλή τον αρχικό του φόβο, ένοιωσε πολυ τυχερό που βρήκε αυτήν την τέλεια τροφή για να γεμίσει την κοιλιά του εκείνη την νύχτα και άρχισε με μανία να τρώει την κονσέρβα τομάτας.
Εκεί που έτρωγε, μια λάμψη από κάποιο αντικείμενο ξαφνικά το τύφλωσε με αποτέλεσμα να το κάνει να απομακρυνθεί λίγα βήματα από την τροφή του. Το φώς της πανσελήνου εκείνης της νύχτας, καθρεφτιζόταν επάνω στην κοίλη μεριά ενός κουταλιού και από εκεί κατευθυνόταν στο πρόσωπο του ποντικού. Το φώς που κάλυπτε πλέον την περιοχή ανάμεσα στην κονσέρβα και το ποντίκι ήταν τόσο δυνατό, ώστε το ποντικί να μην μπορεί να πλησιάσει την τροφή του. Έτσι αποφασίζει να μετατοπίσει το κουτάλι για να μπορέσει να διώξει το φως που τόσο το ενοχλούσε και να συνεχίσει να τρώει.
Όσο όμως πλησίαζε το κουτάλι, έβλεπε στο κοίλο του μέρος να καθρεφτίζεται η ίδια του η μορφή, ενώ παράλληλα αυτός ο μυστήριος ήχος που άκουσε άρχικα ξαναξεκινά και δυναμώνει. Όταν έφτασε εμπρός του κουταλιού, είδε πλέον να καθρεφτίζονται πάνω του, όχι η δική του μορφή, αλλά οι μορφές όλων των 42 προηγούμενων συντρόφων του ποντικών που είχαν χαθεί. Ο ήχος του ρολογιού όλο και δυνάμωνε αλλά και επιταχυνόταν, ενώ το ποντίκι έχοντας πλέον χάσει την αίσθηση του τόπου και του χρόνου γύριζε προς όλες τις κατευθύνσεις το κεφάλι του, καθώς έβλεπε παντού αντανακλάσεις των προσώπων των πρώην συντρόφων του. Κάνοντας μια τελευταία προσπάθεια να διώξει από μπροστά του το κουτάλι, που λειτουργούσε ως καθρέφτης, δοκιμάζει να το πετάξει μακρυά με την ουρά του και εκείνη ακριβώς την στιγμή ο ήχος του ρολογιού σταματά.
Το ποντίκι πίστεψε για μια στιγμή ότι όλο αυτό που ζούσε τελείωσε, αλλά αμέσως μετά μια αστραπιαία λάμψη το διαπερνά και το σκοτώνει, αφήνοντας το νεκρό του σώμα στο πάτωμα και αποτυπώνοντας την ματωμένη του μορφή σε μια παιδική κάλτσα, πάνω στην οποία υπήρχαν και οι μορφές των υπόλοιπων συντρόφων του. Ήταν από αυτήν την κάλτσα που με τη βοήθεια του φωτός της πανσελήνου οι μορφές των άλλων ποντικών καθρεφτίζονταν στο κουτάλι και τύφλωσαν τον τελαυταίο ένοικο αυτού του σπιτιού.
Η ιστορία όμως έχει ώς εξής…. Η οικογένεια που ζούσε εκεί είχε ένα παιδί που κατά περίεργο τρόπο άρχισε κάποια στιγμή να προσελκύει με δόλωμα κονσέρβες από τομάτα τα ποντίκα από τους γύρω αγρούς και μετά να τα σκοτώνει πατώντας τα και να τα τρώει. Έτσι αυτή η οικογένεια αποφάσισε να φύγει απο εκείνο το σπίτι, αφήνοντας όμως μια κατάρα, ότι κάθε 7 ημέρες να πεθαίνει και ένα ποντίκι, από αυτά που είχαν μείνει. Το 43, ως άθροισμα του αριθμού του τελευταίου ποντικού κάνει 7. Έτσι με αυτόν τον τρόπο, πέθανε και το τελευταίο ποντίκι και η κατάρα των γονιών του παιδιού εκπληρώθηκε.

Comments are closed.